Φυτά κι επιστήμη (φωτοσύνθεση)

Όπως ο άνθρωπος και τα ζώα δηλ. όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, έτσι και τα φυτά χρειάζονται ενέργεια για να αναπτυχθούν. Την ενέργεια αυτή την παίρνουν από την τροφή τους. Αντίθετα όμως με τους άλλους ζωντανούς οργανισμούς, τα φυτά την φτιάχνουν μόνα τους. Χρησιμοποιώντας διοξείδιο του άνθρακα και νερό φτιάχνουν, φτιάχνουν χημικές ενώσεις όπως η γλυκόζη. 

Όμως η τροφή τους δεν είναι η γλυκόζη αλλά ένα παρασκεύασμά της το άμυλο. Με τη διαδικασία αυτή, παράγουν οξυγόνο, το οποίο απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι το φως του ήλιου και μια ειδική ουσία των φύλλων τους, η χλωροφύλλη. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται φωτοσύνθεση.

Ιωάννα Κ., Παναγιώτα Κ./ΣΤ1΄

ΖΕΑ: ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η Ζέα είναι δημητριακό και στην αρχαιότητα αποτελούσε βασικό συστατικό της τροφής των ανθρώπων. Το 1928 απαγορεύθηκε σταδιακά και μέχρι το 1932 καταργήθηκε εντελώς η καλλιέργειά της στην Ελλάδα. Ένας ερευνητής στην Αγγλία είπε ότι όταν τη μαγειρεύουμε πρόκειται να γίνει συρρίκνωση του εγκεφάλου και έτσι μετά όλοι οι Έλληνες φοβήθηκαν. Πολλοί μάλιστα αποκαλούσαν την Ελλάδα η "Αποβλακωμένη Χώρα".  Ωστόσο κάποιος ανακάλυψε ότι το σιτάρι μπορεί να προκαλέσει αλματώδη αύξηση του διαβήτη και της παχυσαρκίας, ενώ η ζέα όχι.

Στις μέρες μας υπάρχουν πολλοί που επιζητούν και πάλι την καλλιέργεια της ζέας ενώ άλλοι του σιταριού. Έτσι κάποιοι μιλούν για "Βιολογικό Πόλεμο".

Θρεπτικές ουσίες

Η επιστήμη έχει ανακαλύψει ότι μετά από έρευνες, ότι είναι το μόνο δημητριακό που περιέχει 40% μαγνήσιο επιπλέον των άλλων δημητριακών. Η ζέα είναι επίσης σημαντική όχι μόνο για τις φυτικές της ίνες αλλά και για τα μέταλλα που περιέχει και κυρίως το μαγνήσιο το οποίο ενεργοποιεί τις ενζυματικές διαδικασίες του μεταβολισμού. Αποκαλείται " Μαγνήτης της ζωής" Ο Ηρόδοτος ( 15ος αιώνας) αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι παρασκεύαζαν ψωμί αποκλειστικά από ζέα και περιφρονούσαν το σιτάρι και το κριθάρι.

Παναγιώτης Σ., Στ΄2

ΣΙΤΑΡΙ

Το σιτάρι ανήκει στην οικογένεια των αγροστωδών, από το οποίο παράγεται αλεύρι κατάλληλο για την αρτοποιία. Το πού και το πότε καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά δεν είναι γνωστό. Πιθανότατα κατάγεται από τη Μεσσοποταμία, από όπου διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο.

Στην Ελλάδα σύμφωνα με τη μυθολογία η θεά Δήμητρα δίδαξε την καλλιέργεια του σίτου. Επίσης οι αρχαίοι Έλληνες το ονόμαζαν "πυρόν".

Οι ποικιλίες του σιταριού είναι δύο:

α) μαλακό: κατάλληλη για την αρτοποιία

β) σκληρό: χρησιμοποιείται στη μακαρονοποιία.

Τα θρεπτικά συστατικά του είναι το άμυλο και οι υδατάνθρακες, και είναι πολύ σημαντικό για τη διατροφή του ανθρώπου. Είναι επίσης το δεύτερο πιο διαδεδομένο φυτό στον κόσμο ύστερα από το ρύζι.

Τάσος Σ., Στ2΄

Τουλίπα

Περίπου τα 100 είδη λουλουδιών είναι τουλίπες. Οι τουλίπες είναι ποώδη φυτά σε διάφορα χρώματα όπως ροζ, κόκκινο, γαλάζιο, λευκό κ.ά. Ο βλαστός της φτάνει τα 70 εκ. Ως πατρίδα της τουλίπας θεωρείται η Κεντρική Ασία από όπου εξαπλώθηκε σε άλλα μέρη του κόσμου. Συναντάται στην Ευρώπη, στη δυτική και κεντρική Ασία. Φυτρώνει σε ορεινές, βραχώδεις περιοχές αλλά και σε πεδιάδες. 

Το όνομά της προήλθε από την ομοιότητα που έχει με τουρμπάνι (καπέλο που φορούν στη Μέση Ανατολή). Από τη λέξη ¨toliban¨ προήλθε η λατινική λέξη ¨tulipa¨. 

Μια χώρα γνωστή για τις τουλίπες είναι η Ολλανδία. Έχει τόσες πολλές τουλίπες που την ονομάζουμε ¨Χώρα της τουλίπας¨. Στην Ολλανδία δεν υπήρχαν παλιά τουλίπες αλλά τις έφερε ένας βοτανολόγος το 1953. 

Και στη χώρα μας φύονται είδη τουλίπας κυματόφυλλος, τουλίπα νότια, τουλίπα της Κρήτης, τουλίπα της Χίου κ.ά. Τουλίπες καλλιεργούνταν και στα Βυζαντινά χρόνια στην Μ. Ασία.

Υπάρχουν πολλοί μύθοι που αναφέρονται στην τουλίπα. Ένας από αυτούς είναι ο εξής:

Κάποτε στην Ανατολή ήταν ένας πρίγκιπας, ο Πέρσης ο Φαράχ. Ήταν ερωτευμένος με την Εχιρίν. Μια μέρα η Εχιρίν σκοτώθηκε και τότε από τον καημό του ο Φαράχ έπεσε με το άλογό του σε έναν γκρεμό. Κάθε σταγόνα από το αίμα του έγινε τουλίπα. Έτσι, η τουλίπα έγινε έμβλημα της Περσίας. 

Ιρανικό νόμισμα με τουλίπα.

 Ανθούλα Κ., Δήμητρα Κ./Στ1΄

Λουλούδια σε όλα τα σχήματα

    

Η μαργαρίτα έχει σχήμα στεφάνι.








Η περιπολοκάδα έχει σχήμα χωνιού.








Η νεραγκούλα έχει σχήμα κυπέλλου.

Η πικραλίδα έχει σχήμα φούντας.







Το ηράνθεμο έχει σχήμα καμπανούλας.

Θεοδοσία Γ. (Ε1΄)

Πικραλίδα ή ταραξάκο ή αγριοράδικο

Η πικραλίδα είναι φυτό που τρώγεται. Φυτρώνει σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Είναι φυτό χειμερινό και μπορούμε να το δούμε από το φθινόπωρο έως την άνοιξη. Το άνθος της εμφανίζεται την άνοιξη και έχει κίτρινο χρώμα. Το πρωί ανοίγει και όταν βραδιάσει ξανακλείνει. Έχει ύψος μέχρι 25 εκατοστά. Αφού ανθίσει το λουλούδι, οι καρποί σχηματίζουν μια χνουδωτή φουντίτσα. Ο άνεμος μεταφέρει τους σπόρους της, που δείχνουν σαν μικρά αλεξίπτωτα.

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο. Τα φύλλα της είναι οδοντωτά, γι΄ αυτό και οι Άγγλοι το ονομάζουν ¨Δόντι του λέοντα¨. 

Λέγεται αλλιώς και ταραξάκο επειδή γιατρεύει ταραχές δηλ. διάφορους πόνους του οργανισμού. 

Αν μας τσιμπήσει μέλισσα μπορούμε να σπάσουμε το μίσχο της πικραλίδας και να πασαλείψουμε το σημείο που μας τσίμπησε με αυτό. Έτσι, σταματάει η φαγούρα και καθαρίζει το δηλητήριο της μέλισσας. 

Θεοδοσία Γ., (Ε1΄)

Σαρκοφάγα φυτά: Δροσοσταλίδες

Υπάρχουν φυτά που τρέφονται με έντομα και ονομάζονται σαρκοφάγα. Το πιο γνωστό είδος σαρκοφάγων φυτών είναι οι δροσοσταλίδες. Υπάρχουν σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική. 

Είναι ένα πολύ όμορφο αλλά και πολύ επικίνδυνο για τα έντομα. Η ονομασία του προέρχεται από μια κολλώδη (σαν κόλλα) ουσία που βγάζει και στην οποία επάνω κολλούν τα έντομα και δεν μπορούν να ξεφύγουν. 

Δήμητρα Κ., Βασίλης Δ. (Ε1΄)